شمارهٔ ۱۸۳

جان ما بربست رخت و سوی جانان می رود از می شوق جمالش مست و حیران می رود طاقت دل چون ز سوز و درد عشقش طاق شد بی سر و سامان سوی جان بهر درمان می رود دل به کویت گر ز دست جور عشق آمد چه شد چون گدایی داد خواهد پیش سلطان می رود جان مشتاقم چو وصلش در وصال خویش دید بر سر کوی فنا زان شاد و خندان می رود گرچه عاشق ناتوان و کوی معشوق است دور عشق چون غالب بود افتان و خیزان می رود عاشق بیدل دمادم بر سر کوی حبیب می کشد خواری و از بهر دل و جان می رود جان شیدای اسیری در طریق عشق دوست گرچه مست و بی خود آمد خوش به سامان می رود