شمارهٔ ۱۹۲

مهر رخسارت ز ذرات جهان پیدا بود هر دو عالم در شعاع حسن او شیدا بود پرتو حسنت عیان بینم ز ذرات جهان مهر رخسار تو تابان از همه اشیا بود مرغ جان عاشقان را در هوای وصل دوست آشیان بی نشانی منزل و مأوا بود قرب جانان جنت جان است و بعدش دوزخ است روضه دل روی یار و قامتش طوبی بود ای دل ار جویی وصال او ز هستی نیست شو در میانه مایی ما چون حجاب ما بود هر دلی کو واله حیران حسن یار شد از غم دنیا و دین آزاد و ناپروا بود با خیال زلف و رویت جان مشتاق لقا از غم و فکر دو عالم بی سرو سودا بود از کمال حسن رخسار تو آمد بی نظیر در ملاحت شاهد روی تو بی همتا بود هرکه مست و بیخبر شد از شراب وصل یار چون اسیری در جهان سرحلقه غوغا بود