شمارهٔ ۱۹۱

هر لحظه برویی دگر آن روی نماید هر دم بمن از باب دگر یار درآید جانا بدل پاک نظر کن رخ او بین آیینه صافی چو همه روی نماید اعمی نتواند که به بیند مه رویت جز دیده بینا بجمال تو نشاید از تاب جمال تو شود محو دو عالم چون روی تو از پرده پندار برآید جز غمزه جادوی تو جان و دل ودینم ای شوخ جفا پیشه نگویی که رباید چندانکه بجانم غم عشق تو فزون است شادی دل عاشق دیوانه فزاید عاشق چه کند گر نکند جامه بصد چاک مطرب چو سرود غم عشق تو سراید راضی به قضا باش و ز غم فارغ واز او زیرا غم و شادی جهان هیچ نپاید از دام بلا جان اسیری شود آزاد زان زلف معنبر چو گره باز گشاید