شمارهٔ ۲۰۵

عاشقان تا در میان زنار عشقت بسته اند همچو ترسایان ز قید کفر و دین وارسته اند چشم جان تا بر جمال روی تو واکرده اند خانه دل را به روی غیر درها بسته اند از خود و جمله جهان یکبارگی ببریده اند تا به درد و سوز عشقت جان و دل پیوسته اند در طلبکاری میان تا بسته اند اهل طریق در مقام جست و جو یک دم ز پا ننشسته اند طاقت تاب جمالت چون نیاوردند خلق خویش را در پیچ زلف از هول جان وابسته اند مردم آلوده نتوانند ره بردن به دوست پاکبازان در حریم وصل تو شایسته اند فی المثل در گلشن دنیا اسیری زاهدان خار و خاشا کند و عشاق جهان گلدسته اند