شمارهٔ ۲۵۹

ای جمالت رو نموده هر زمان جایی دگر چون مسافر حسن تو هر دم بمأوایی دگر من چنان حیران حسن روی یارم کز جهان جز نظر بروی ندارم هیچ پروایی دگر جز تماشای رخ معشوق و ناز و شیوه اش نیست عاشق را بعالم خود تماشایی دگر عاشقان را ذکر معشوقست مونس دایما غیر فکرش بیدلان را از کجا رایی دگر سود ما سودای زلف و مهر رویت بود و بس هر زیانی زین که باشد به ز سودایی دگر با دل پر درد عاشق چشم شوخت دم بدم از سر لطفی و نازی کرده ایمایی دگر کرده غارت بود عاشق را برندی و آنگهی در برآورده ز لطف و گفته از مایی دگر برسر بازار عشقش از ملامت هر کسی گفته با من عاشق بیدل تو رسوایی دگر جز تمنای لقای نوربخش هردو کون در جهان نبود اسیری را تمنایی دگر