شمارهٔ ۳۶۴

ما عاشق دیوانه و سرمست لقاییم نه زاهد سالوسی و نه شیخ مراییم نه عاقل و هشیار نه دیوانه و مستیم حیران جمال رخ بیچون و چراییم مست می وصلیم و نه مخمور فراقیم در تابش حسن رخ او محو فناییم نه صاحب تلوین و فناییم به حقیقت سلطان سراپرده تمکین و بقاییم در میکده با شاهد و می یار و مصاحب در مسجد و محراب به اوراد و دعاییم کی باز گذاریم به کس شاهد و می را هرگه به خرابات چنین مست در آییم با ما سخن از کعبه و بتخانه مگویید ما در همه جا طالب دیدار خداییم در بزمگه وصل درآییم چو رندان آن دم که ز قید خود و کونین برآییم دلبر چو مرا مونس جانست اسیری تا ظن نبری یک نفس از دوست جداییم