شمارهٔ ۴۶۶

ای از جمال روی تو یک ذره مهر و ماه بر منتهای حسن تو کس را نبود راه گفتم چه دورم از تو چو ما را گناه نیست گفتا که هست هستی تو بدترین گناه پیوسته گرچه با دل و جانست یار ما هر دم ز شوق اوست مرا صد فغان و آه زان رو مرا به صورت خوبان بود نظر کز روی مه رخان به جمالت کنم نگاه باشد ز نور روی تو ایمان انیس جان گر زانکه کفر زلف تو ما را بود پناه بینم عیان ز پرده ذرات کاینات مهر جمال تو تابان شده چو ماه در اشتیاق روی تو شیداست جان و دل بنما جمال خویش به عشاق گاه گاه بگذر ز مال و منصب اگر یار بایدت زیرا که سد راه وصالست مال و جاه گرچه گداست و مفلس اسیری ولی چه غم دارد به عشق دوست فراغت ز پادشاه