Ardıma Bakmadan Gidemem Ben

Islıklarda kalmış anıların Kâğıttan gemilerini yakıyor ikindi güneşi.. Susturamaz içime sıkışmış çığlıkları Yazılan en firaklı şiirler bile.. Bir kaya yankısında bulurum belki kendimi Martıların ıslanmış kanatlarında uçururum Eskitemediğim mazimi.. Ve düşten bir derya çalar Eylül mevsimi gözlerimi... Hani ya Devrik devrik tabir ettiğim meallerim Toparlanır belki ellerimde Belki pervazlarında bulursun Eskimiş fantasmalarımı Bir güvercinin koynunda... Birer birer azat ederim fezaya; Yüreğimde maziden eskimiş ne varsa Derin derin solurum bahardan kalan hanımellerini Ben en çok günün battığı yerde unuturum gözlerimi Gün batmadan uyuturum beni, Eskiler sussun diye.. Mevsimlerin bitiremediği yıllar gibi Bitiremem ömrümü derin iç çekişlerle Bir kapı değil ki hayat; Çıkıp gidemem dünyadan ardıma bakmadan Ne yapsam da soluyamam toprağın rengini Gökyüzüne bir merdiven dayasam da çıkamam yıldızları Bu yüzdendir kendimi zamana kelepçeli hissedişim Bu yüzdendir belki de ayaklarımla gitmek istesem de, Gözlerimle gidemeyişim Sonbaharın savurduğu yapraklarda bırakabilmeliyim Acıyan her duyumu Tüm yaslarımı bir karayele satıp Gitmeliyim bu metropolden Geçmeliyim geçilecek her kederden Islatmadan kirpiklerimi Islanmalıyım dertsiz mevsim yağmurlarıyla Susmalıyım inleyen her yanımla İçimde acı kokan ne varsa Sancıyan yanlarımı sandallarla sürmeliyim şehrin bucağına Okyanus mavisi kadar derin bakmalıyım gözlerimle Karanlıklar kaldırımlara ışımadan Söndürmeliyim acı kokan mısraları Bir festivali andıran mahya ışıklarında dolandırıp gözlerimi, Umut vadetmeliyim geçmişe bile İşte böyle aydın olmalı gecelerim, Geçmişi yok sayıp, geleceği yenercesine...