Yalnızlığımla Serenat

Uçurumda bitirdiğim güllerimi adıyorum karanlığa Bu sevdanın tarifi yok; uzağımdasın. 1. Şehrin ışıkları yüreğimi çiselerken yürüyorum ıslak sokaklarda. Yürüyorum yokluğuna hasbi hal yalnızlığıma. Ve yürüyorum ince çizgisinde hayatın. Yokluyorum; yine sol yanımda varlığın. Bakıyorum sonsuzluğuma; ufuklara dalıyorum. Ve dalıyorum gözlerine. Dalıyorum ve unutuyorum bakışının kırmızısı ufuk çizgisini. Yokluyorum; yine tam hedefimde aşkın. 2. Bu defa sonu yok kaldırımların Yürüyorum; yürüyorum alacasında kentin Ve bir yerlerde karşıma çıkacak varlığın Umuyorum ve uğurluyorum gözyaşlarımı /...duygusu sana hapis her duyuma / Bu kent artık iflâh olmaz Yüreğim kadar masum değil mısralarım Ve kente bıraktığım hatıralarım; Beni burada hiç bir mazi yaşatamaz Ne yakamozlar; ne de kitap arası yapraklarım. 3. Bu gece de kirpiklerimden akıtıyorum seni Yaşlanıyorum ve yaş/lanıyorum varlığınla geçirdiğim her saniye Her saniye bir insanın daha ömrüne bedel Yaşatıyorsun ve yaşıyorum / en sahipsiz yerimle. / Ve ne bu kent iflâh olur, ne bu yürek közlük bir yön bulur Ne zaman durdurur yelkovanı Ne de deniz vazgeçer uğultusundan Ellerim gök kubbede ' vuslat kara zindan. İniltisi yayılır kız kulesinin. Ve sadece yârimdir yanıma kâr kalmayan. Sadece yârimdir yanıma yâr kalmayan..