Bir Dağ Hikayesi

Başı bulutlu Etekleri yaş Toprağı ıslak Suları buz tutmuş Tek başına Yapayalnız Bir zirveyim deli-dolu... Herkesin gözü üstümde Bir zirveyim kendi halinde... Yosun tutmuş kuzeyim Yeşilin terk ettiği yerde Çatlamış bir kardelenim hırsından Taş üstünde. Ses yok burada; Burası nefesin terk edildiği nokta Ne çakal var etrafımda Ne tilki ne sırtlan Hele insan; Çekip, çekip gitti gider. Bende kış başladı diye enayiler Baharımı boş yere bekler!.. Yağmurlar başladı Kar-tipi, fırtına da gelecek. Uzaktan seyretsinler beni Aman; Onlardan hayır gelmedi Bundan sonra mı gelecek... Tertemizdim Bakireydim Saftım Kafamı kirlettiler... Tepeme çıkmak için Az taban tepmediler Geldiler-geldiler; Üstüme ettiler. Geldiler... geldiler... Sanki bir matah şeymiş gibi Omuzlarıma apolet-nişan Pisliklerine bir de tuğ diktiler Bir fetihmiş gibi bayrak açıp Bir de hatıra resmi çektirdiler... Benim yazım-baharım azaptı onlarla Bakire rüzgarım susmuştu Utanır kalırdı kışlara Konmazdı kuşlarım doruklarıma Kaldırmazdı kardelenim Başını korkudan toprağımda. İstemem gelmesinler Ne çakal-ne sırtlan Ve de insan... Essin rüzgarım Tipilesin karım Geçit vermesin; Aslanlar gibi kayalarım!. Ben böyle daha mutlu Daha yalnızım... İşte şimdi vakur ve terkedilmiş Mutlu akşamlardayım...