Elinde Söz Verilmiş Çiçek Taşıyan Kadın

A Atila Işık
0 Altın Yaprak
Kırmızı bir gülün, bir başka gülün kırmızısını kıskanması gibidir hüzün getiren günlerimin arka arkaya ışıklarını geçirmesi camlardan Dokunulmadık ve o kadar kırılgan Pazartesiden pazara, her sabah ve her akşam baktıkça gözlerimi kamaştıran bir kadın geçer sokaktan. Elinde geçmiş zamanlardan kalma söz verilmiş çiçek Bir rüzgar esmesin, uzun siyah saçları dalgalanır. Uzatır elini, düzeltir saçlarını Bir rüzgar esmesin, uzun siyah eteği uçuşur. Utanır, tutar eteğini Uykusuz gecelerden kalma yorgunluktan olmalı parkın en uzak köşesindeki yağmur ıslağı banklardan birine bırakıyor kendini Aynı parka gider, yanına otururum. Bunu bilmiyor En saklı yeri gözleri. Baktıkça konuşan, konuşur gibi bakan kadının gözlerine bakarım Beni görmüyor. Dudaklarında bir yarım tebessüm, belli belirsiz. Sonra ince uzun parmaklı ellerini tutarım. Hissetmiyor Fark etmiyor bile ona dokunduğumu. Tam saçlarını koklayacağım, ayağa kalkıyor Parkın en uzak köşesindeki yağmur ıslağı bankında bırakıp beni, gidiyor Gidiyor. Elinde geçmiş zamanlardan kalma söz verilmiş çiçek taşıyan kadın. Gidiyor. Bir başka zaman aynı sokaktan geçip, aynı parka yeniden gelmek için Yürüyor. Pazartesiden pazara, her sabah ve her akşam Siyahlar giymiş, uzun siyah saçlı kadın çiçek kokuyor, gül kokuyor Kadının kokusu kadın(lık) kokuyor, kadın kadın(ca) kokuyor (22 ARALIK 07-ESKİŞEHİR)

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.