Vurgunlardayım

Vurgunlardayım Umut renkli güvercinler dolaşırken gökyüzünde, hüzün basıyor dört bir yanımı. Kimsenin bilmediği acılarım şaha kalkmış at sırtında, koşar dört nala. Dalından kopmuş yaprağın, ağacını özleyişidir yaşadığım Umutsuzluğun şafağı doğunca tenime Hüzünlerim üşüyor, ben üşüyorum Vurgunlardayım Acılar emziriyor yüreğimi. Kepenkleri kapalı ses vermez sokaklarda kimse görmez yalnızlığımı Her adımda çoğalan ayrılık busesidir yanağımda, nişan gibi taşıdığım Ağaçlardan sallanan birer kozalak gibidir hüzünlerim Ve mutluluğum, kumdan kulelere benzer, ilk dalganın kıyıya varışına yazgılı İşte, son vapurda yanaştı iskeleye, hatta son yolcusunu da indirdi. Bir tanıdık yüz, bir tanıdık sesten yoksun olmak. Delirmek belki de bunca acının ortasında ve karanlığın göbek taşında çatlayışı göz pınarlarımın Yalnızlığım üşüyor, ben üşüyorum Vurgunlardayım Tek bir ses uzatmayınca elini Çekip gitmekti belki de tek umar, güneş dokununca camlara. Neresi olursa olsun çekip gitmekti yanağımı titrettiğinde ayrılığın ilk esintisi. Gitmektir görünmez bir kementle sıkılırken ruhumun boğazı Yarıda bırakıp da şiirleri, hatta kum saatinin dolmasını beklemeden çekip gitmek. Gökyüzünde maviye koşarken umut renkli güvercinler Vurgunlardayım Yalnızlığım üşüyor, ben üşüyorum