Yüreğime Sonbahar Gelir

bu kentin yedi tepesine yedi ayrı yağmur düşerken bir nazlı yağmur damlası değer ben adını yazarken buğulu camlara yüreğime sonbahar gelir başımızda kavak yelleri eserken içine kurt girmiş gibi çürüyüp kendiliğinden kırılıverince bizi bağlayan dallar yüreğime sonbahar gelir annenin sıcaklığı ve sevgisinden ve masallarından uzak karanlık bir odada yapayalnız ürkek bir çocuk gibi kaldığımda yüreğime sonbahar gelir deli bir yalnızlık rüzgarına benzeyen lodosta ağaçlar titrerken yerinden kopan yapraklar değil takvimlerdeki günler gibi yüreğime sonbahar gelir ısıtmayan güneş gri bulut ve kederli yağmurlarıyla yüreğime sonbahar gelir