Ayrılıklar Islak Olur Hep

dudağındaki son çatlak …bendim /ve/ son bakış gözlerindeki …ya da ben öyle sanıyordum çekip giderken kuru…kupkuru bir "hoşça kal" sıcağına bile dokunmadan elinin ….içim titriyor nerede son veda öpücüğünün nemli ateşi ayrılıklar ıslak olur hep öfke doluyum… ben kırık kalbime çizilmiş son portrede aklım kan damlıyor/kenarımdan dillerde dolaşan aşk değil/miş sokaklarda satışa sunulan bir paçavra elime tutuşturulan biten günlerin külleri yanmadım /? / yakmadın /? / /yaktım mı/…/? / saatler ilerliyor çekilmiş perdeler gecenin karasına müzik kesilmiş/şarkıcının sesi havada çıt çıkmıyor şehirden …bir rüzgarın serinliğinde seyrediyor düşler odalarda uyku tek hakimi dünyanın bitti…bittiğinde kimse çalmadı kapımı yaşam durmakla devam etmek arasında bir görünüp bir kayboluyor güneş ışıklar tükenmiş…ıssız sokaklarda yüreğim susmuyor son bir kez bir daha yeniden ta ki durana kadar ayrılıklar ıslak olur hep…üzerimde asit yağmurları