Boşluk

"yokluğunun korkusunda hoyratça akıyordu nehir ıslak bir yeşile düşmüştü ıssızlığın soluyamadığım sevdanın hırçın dalgalarında yitti sakladığım hazinen…kavuran kokun çünkü sen yoktun ...ve bir daha hiç dönmedin" ateşe düştü sözler sensizliğin duvarlara çarptığı yürekte daralan yolların geri dönüşüne çıkılmayacak bir daha ıssız saatlerin kısık sesli şarkıcısı bir hüzün şarkısında yere vurdu kırmızı şarap dolu kadehi ve İspanyol kadın çığlıklarını koyuverdi gitarın eşliğinde son flamenko dans yapıldı gidenin ardından sarıya döndü kızıl gülün yaprakları döküldü yağmur damlaları gri bulutlardan döküldü öfke silinen bir aşkın son sesine gizlendi şimdi uyku vakti ve son şiiri yakmak ardından okuma diye! çünkü artık yoksun sen ve bilinmeyen bir çizgiyle ayrıldı yüreklerimiz birbirinden yokluğun içimde koca bir boşluk