Kaçıncı Yapraksın Dökülen

bir yaşam daha vurdu kuru bir derenin kıyılarına acı bir tat yerleşti ağzımın içine boğuyor söyleyememek büyüleyen adını çalıntı günlerin gideni ıradı gözlerden…yitti göstermiyor artık gerçeği ıssız sokaktaki son ışıktan süzülen huzme nereye yok oldu içimdeki coşkusu ilk zamanımın kırmızı çiçeklerinin canımın paramparça kanayıp ihanet anlarına bırakıldığı yerde ışıksız söylemler bir yılan gibi tısladı son sözleri yeşillerimin sarıya döndüğü mevsim artık çoktan yitti …hazan şarkısını yine ömrüme mi geçiyor zalimce silindi artık ayak izlerim yağan yağmurlarla beni bulamazsın akıyor delilenmiş perişan şarkıların içinden geçen bir gözyaşı kasırgası bak süzülüyor rastık çekilmeyen gözlerden dağınık anıların karası ayrılık her dökülen yaprağı arsızca kollarına alıp sığıntı bir yürek bırakıyor tam orta yerine kaldırımın ılık bir liman kentinden kaçışla ayaklanıyor isyanlar sessizce girince penceremden içeri özlem mahcup serzenişleri yüreğimin kollarını açtığında yeniden hiçsizliğe kayıp ruhların içinde dansa başladığında düşler ve anılar ürkek adımların seslerinde bir yaprak daha düşüyor gönülden melodinin hüzünlü çığlığı eşlik ediyor uzayıp giden yollara fonda üşüyen bir seste yankılanıyor veda noktası konduğunda arzuyla yaşananların ısrarlarım bıraktı artık kendilerini uçurumun kenarından boşluğa ne yaparsan sen bilirsin kapa kapağını kitabın kopar son sararan yaprağı ağaçtan ve yırt ömrümden bir günü daha çek git sonra "bırakmam seni sana/asla/sakın ha bırakırım sanma bendeki senin bile bilmediğin bir sen" kaçıncı yaprağısın ömrümün sessiz bir gürültüyle çekip giden