Odası Olmayan Çocuk

boğumlarını çözemediğim ilmekler dolandı boynuma arsızca çöreklendi yüreğime kimsesizliğim…hiç kimsesizliğim hücum etti nar çiçeği renginde eksikliği bir yanımın…sizsizliğim ağzıma vurulan tokatla tükürdüm kanı ıpıslak anılara boşluğumun ayazıyla yersizliğimde solan her gün özlemi vurdu böğrüme imbatların serinliğinde rast makamında bir şarkıda ağladı keman duyamadınız omzumdan düştüğünde sıcak elin titrek terk edişi gelmediğinde dilime sözlerin pervasız isyan edişi bittiğini sandık sebebimizin vişne çürüğü hayallerin yerle bir oluşunda erguvan rengi hüznün esiriydi sözlerim avaz avaz söyledim radyoyu aç…dinle üçüncü şarkı benden geliyor sana evim de olmadı…sımsıcak döşeklerde de yatmadım hiç sabun kokulu bir odam olmadı senli düşleri duvarlarına çizdiğim sakın aldanma günün sönüşüne ayın parlaklığı da güneşten unutma