Sesini Yitirdiğinde Sözler Kim Çalar Kapıyı

hiddetle kalktı yerinden kılı kırk yaran kabadayısı mahallenin koşturuverdi peşinden arkasına aldığı narası ya Allah ya kerim kızgın bakışlardan yayılan öfke elinde sürüdüğü tırpanıyla seğirtti Azrail peşinden tam teşekküllü bir sokak sahnesi eski filmlerden çamurlu kaldırımlarında ırzına geçilen karanlık bir gecenin nefret nihayet natürmort bir tabloda pidesi koltuğunun altında evine kapattı kendini narayı duyan edebinle otur oturduğun yerde kapat pencereyi çek perdeleri nedametin dönüşü olmuyor giden gittiğinde gümbür gümbür yumrukların gürültüsü oymalı ceviz kapıda elini bağrına koymuş hanım kocası usulca sürgüyü açmakta ruhlar rehaveti yitirmiş korkak bir saklambaç oyununda edinimlerden yola çıkan bir çığlık hazır patlamaya sudaki sessizlik kaybolur gün ışıyınca kalır mı izi yüreklerde nerede nilüfer kokulu merhamet nerede saydam düşünce dillerde iğdiş edilmiş bir yalandı seda an meselesi içeri girmesi kızılca kıyametin arsız bir bekleyişte patlamanın son noktası palasını sıyırdığında fırlayan gözbebekleri feryat figan al renkli ılık bir nehir eşikten akıp kayan yangına düşen sessizlik hiç bu kadar uzun sürmemişti ırak bir diyarda incindi yürek/diller bağlandı namert kırıtması dolaştı damarlarda kinle kapandı pencereleri cumbalı evin/ uğramaz hayat artık oralara sokakta bir sessizlik/korku sinmiş evlerin üstüne/çıt yok/ gitti giden