شمارهٔ ۱۲

ز لعل روح فزا زنده کن دل ما را کن آشکار زلب معجز مسیحا را گر از عقیق یمانی دلم بدست آری بچین زلف تو بخشم ری و بخارا را رسید خازن اردیبهشت و ساخت بهشت دوباره از سر نو کوه و دشت و صحرا را کنون که آتش موسی نموده گل در باغ ز عکس چهره بر افروز جام صهبا را مرا که روی تو فردوس و قامت طوبی است چه آرزو کنم ای حور باغ طوبی را به غیر آهوی چینت نکرده شیر شکار بنازم آن سر زلف و دو چشم شهلا را چه واقع است که از نغمه غزل ناهید به رقص و وجد در آورده چرخ مینا را هواست مشک فشان تا کدام مشکین موی به باد داده سر زلف عنبر آسا را کدام ماه یمانی زغیب کرده طلوع که تازه کرده ز نو داستان سینا را کدام عیسی فرخنده دم ظهور نمود که داد روح و روانی عظام موتی را کدام یوسف مصری نمود جلوۂ حسن فکند بر سر بازار شور و غوغا را کدام مهدی موعود جلوه کرد که خود گرفت اشرقت الارض روی غبرا را مگر نگار من آن آفتاب حسن و جمال ز پرده کرد برون چهره دل آرا را کسی که دیده ز اعشار حسن او کسری به نیم جو نخرد تخت و تاج کسری را نخوانده درس محبت نبرده راه بدوست کنی چه حکمت اشراق و ابن سینا را ز شعر آیتی از قند پر شود برجند ببین تو در قفسی طوطی شکر خا را