Vesaire

Vesaire Salınıp duruyorduk orda: Her mevsim gülümsemeye çalışan hüzünle mevsimler anlamını kaybetmiş bakıyorduk, bir soru ve bir ürperti ile gelen aşk için şakıyorduk, yaprakları hışırdatan bir telaşe ile... Sıyrıldık hayattan ve gizilce koptu hengameler cesetler sarkıtılıp boşaltıldı mezarlara sen dahi sıyrıldın yanık tenli maceralardan kendini dizelerin koynuna attın ölü adamlarla yattın, anlamadık kendini mevsimlere katan katılarak dinemezdi gecenin şevkiyle o bile inatla geliyordu canımızın ipliğini bağlar gibi bahane, sarar gibi coşkuyla gibi gibi gibi çılgınca benzetmeler büyük kelimelerle... hakikat kapanmaz bir yaradır şairlerde Şiir: Şahane ve sessiz beste vesaire vesaire vesaire...