Çabuk Unutuyoruz

düşündünüz mü çabuk unutuyoruz vefa duygumuz inciniyor. inançlarımız. alevi sararıyor düşlerimizin. rüyasız kalıyoruz. çabuk unutuyoruz. fotoğraflarda kalıyor yeşil parkalarımız kortejleri koruyan zincirdeki ellerimiz çabuk unutuyor. çabuk unutuyoruz, onun avuçlarımızda coşan içini sarı atlaslarda bağıran kırmızı sloganları çabuk unutuyoruz. içi boşalıyor yüreğimizin, derisi kurumuş, atan bir kabuk kalıyor. gözlerimizin kavıyla tutuşan ömür, siyah küllere koşuyor. başka kıyılara sürgüne gönderiyoruz anıları. ayaklarımızın ucundaki toza siniyoruz, çamur bulaşığına. ne zaman aynaya baksak, ayna unuttuğumuz bir söz oluyor. kahretsin çabuk unutuyoruz. tabutların kapakları kapanınca örtülen o siyah çukurlarda kalıyor dostlar. cenaze törenlerinde, en çok kendimize ağlıyoruz. ne aman karanfilleri görsek, yolumuzu değiştiriyoruz. devrimin bu rengi tedirginliğimiz oluyor, utanıyoruz. kırılan mezar taşlarını çabuk unutuyoruz. siyah gözleriyle bakan kurşun deliklerini bedenimizdeki işkence izlerini çabuk unutuyoruz. uydurduğumuz gerekçelere koşuyoruz.küçük rantlara paranın iktidarı üstümüze başımıza lağım kokularıyla siniyor. durmadan kancalarımızı keskinleştiriyoruz, yengeç sepetinin dibinde. ağzımızda azalan yosunlu dişler, bunak bir ihtiyar gibi kimliğimizi çiğniyor. kahretsin, çabuk unutuyoruz!