Sensizliğin Ertesi

Sevdiğim! Yine bugün sensizliğin ertesi, Yine bugün yokluğuna alışmaya çalışan alışkanlığımla sohbette düşüncelerim… Geceyi yolcu eden yorgun yüreğim, Sabahı karşıladı en güzel düşleri sana ısmarlayarak. Tan ağarmaya yakın, Sabah ayazında saklanıpta yüzüme bir tokat gibi çarpılmayı bekleyen sensizlik vardı kapımda. Sen bana aynısın, Bilirim ki; Seneleri incende tüketirken kendine tekrar… Çıkıpta gelsen gittiğin o uzak şehirden ayrılığın canını acıtsak ya yar…. Gidişinin bıraktığı karartmayla boğuyor bu şehir beni, Kayboldun zannediyorum, bir çocuk kalbinin korkulu düş hali telaşına gömerken kabuslarımı. İçime sokaklarını hiç tanımadığım bir şehrin korkusu salınıyor Yüreğim ağzıma geliyor yitip gitmek kaygısıyla başıboşlukta…..