Ağustos Yalnızlığı

Ne garip bir hikayeydi benimkisi, Sıcak bir ağustos akşamı, Yolculuyordum kendi kendimi... Kalabalık o otobüs terminalinde, Bir ben bir bavulum, Bir de yalnızlığım vardı elimde sapasağlam. Semayem gözyaşlarımdı; Yolculuk başlayıpta bitene kadar, Onca şaşkın bakış arasında, Yüreğimi sıkıştıran koltuk aralarında, Mendilimle yanaklarımdan süzülürken sildiğim. Otobüse binene kadar, Son dakika gölü gibi, Gözlerim her kıpırdanışta seni aramış, Aniden omuzuma dokunupta, Döndüğümde seni bulacağımı zannedip, Hoş bir sürpriz yapacağını ummuştum. Yoktun; Evet yoktun. Ne "güle güle"demiştin, Ne de gelmiştin; Ama ben; Ben var ya ben bunu haketmemiştim. Gelin etmiştim sanki seni Kendi ellerimle ardımda bıraktığım şehre... Yarıda kalan sevdama ağlıyor, Seni son bir kez görememenin, Sana son kez sarılıpta, Kokunu doyasıya içime çekemeyişimin, Ağırlığını koymuştun kalbime... Tüm bunlar yaşadıklarım, Çocuk kalbimi bir yaş daha büyüten, Anılar olarak kaldı hayatımda. Gene yoksun; Duvarlar yalnızlığıma ellerini atmıyor, Bende artık geçen zamanla, "Seni Seviyorum"kelimesini, Unutmayı öğrettim dilime... Bu iki kelimeyi hiç tanımamışım, Lugatımda yer almamış hiç bilmiyorum. Bildiğim tek şey; Bindiğim o otobüse, Bir daha hiç geri dönmemek üzere, Uzun çok uzun yollara, Seni bindiripte yolculadığım, Ardından kuruttuğum mendilimi salladığım.....