Urganlı Şafaklar

Hep böyle akşamüstlerinde Ansızın çıkageliyorsun Ellerim yanıma düşüyor Sonra çekip başını gidiyorsun Hani var ya bütün yalnızlıklardan Bütün alacakaranlıklardan ürktüğümüz Hani var ya bütün urganları kopartıp Uyandığımız bir şafak Bir büyük yolculuk pupayelken Sonra ışıklar Ve oyun perde inmeden Yelkovan kuşları yeşil beyaz Yırtılmış perdeleri ile yalılar Böyle bitmezdi bu roman Ben isteseydim Alabildiğine çoban şarkıları geliyor Füzelerin ırzına geçtiği göklerden Kırılmış seren direklerinde yazılı yalnızlığım Çaresizliğimi mendireklere gömüyorum Ve sallanan bütün elleri Bir kürdan gibi kırıyorum