Yalnızların İsyanı

Bütün köprü korkulukları tanır dirseklerini Her köşe başındaki fenerde sen varsın Her yalpalayan adam sensin Açık perde uçlarında çıkmaz sokaklar sallanır Boşluklarda sen İşaret lambalarını söndürebilseydin Sökebilseydin bütün çivilerini yıldızların Çekip gitmeleri unutsaydın Unutsaydın bütün çuvallamaları Bütün yengileri, bütün yenilgileri Sallayıp sallayıp da silkeleyebilseydin Kurtulurdun Gemiler iskelelere bağlanırken rakamsız saatlerde Kediler çöp tenekelerini kazırken Bütün bekçi düdüklerinde yalnızların türküsü Sonra çekip giderken bütün yalnızlar Sonra hepsi kaldırım taşına ilan kağıdı gibi yapışır Güneşe karşı dikilir delik papuçlu ayaklar Yalnızların isyanını ayaklar haykırır