Ben Gidince,sen Gidince...

Soğumasın diye kucağı sevdanın Benim yokluğumda Sadece emaneten sıcağıma sardım Kucağıma alamadan, dönemediğin uzaklardan Sadece gözyaşımı gözbebeklerime sardım Yenildim sözlere, kandım varlığına sevdanın Bir küçük kilitli kız çocuğum var artık Düşlerden, mavi düşlerimden Bir ben bilirim, bir ben sararım Ama o da sahte O da sen gibi Gitti ve dönmeyecek İncitip,kırdığı yeşil dallarımı vermeyecek Yeniden güneşe dönmeyecek gülen yüzünü Benim yüzüm de artık güneşi, karanlıklardan seçemeyecek Akıl almaz gecelerde Bıkmadan diledim uyurgezer hallerde Korkmadım onlardan da senin kadar Karanlıkların ağırlığı dudağımda Yüreğimde yeri yok kalmaların Gitmeler bağdaş kurmuş başucuma Uçuklayan ellerim,tutmaz olsun eskiyen hikayelerimi Gözün aydın Kurtuldun bu deli kızın, sırça kırıklarından Can kırıklarımı batırmayacak kadar senden uzağım Ama artık dönemeyecek kadar da senim senle, sen içinde Ben, benim ben kadar diyeceğim tek bir benim kalmadı Ben gidince Sen gidince Ben ondan gittim Ben ondan gelmedim Bendeki sen, sen her sesime gelişinde Biraz daha ben oldu, biraz daha yalnızlık ve uzun bakışlar Uzağa,bakışım ve dalıp orada kalışım Senden vazgeçişim bundan Sadece baktım dalıp kaldığım, günaydın bile diyemediğim sabahlarıma Isınıp uyumam, günaydına kavuşmayacak Gittim ben Giderken benimi bıraktım sana Sadece Yitirdiğin beni götürüyor ve Götüremediğim içerimi sana misafir bırakıyorum Gittim ben Bu kez inatla vazgeçtim senden