Ey Dilsiz Kalem!...

Neden bütün sevdaları bir bülbül edasıyla yazdın da, Yüreğimin kuşandığı sevdaya kayıtsız kaldın?... Neden, O sevgilinin yüreğine yolladığım çağrıya bir isim koyamadın?... Seni anlatmak için çok ısrarcı oldum. Ama sonra anladım ki, Böyle bir sevdayı anlatmaya kâfi gelmeyecek kelimelerde Israr etmem, günaha girmem demekti!... Çünkü kelimelerim, Gönlüme dolan güzelliğini anlatacak kadar güçlü ve nazik değillerdi… Oysa seni anlatmak için, Yığınlarca sözlükten binlerce kelime seferber olmuştu… Ama hepside bir hilâl uğruna can verdi sayfalarımda!... İşte böyle bir sevdanın rengi ve tadı şu sayfalara yansısın diye, Gül kokularına bürümüştüm kelimelerimi… Sayfalarımın satırlarında damla damla aşkın balı sızsın, Ve bu yazılar, Sevgi fakiri olan gönüllere sadakamız olsun istedim sevgilim.. Bu yüzden dilsiz kalan kalemimle, Ancak bunları anlattım sana ey sevgili!…. Şimdi ben, Senin için çarpıp duran kalbimin, Ahengini hangi lisan ile aktaracağım sana? Bilemiyorum… Sen söyle sevgilim..