Arta Kalan Yalnızlık
A
0
Altın Yaprak
düş yağmurları
bize sunulu bir resimde dillenir
içimiz ünlem kaçakları
beklenen sorular getirmez cevapları
hangi beden kabında durdurulur
kanamış ellerinde yanarken gece
ve bir lâl şarkı söyler
çözülmeyen yalnızlığında bilmece
gecelerime düşer
gözlerini kaybettiğim sesi
uzar uzaklığı sabahlarıma
düşerim kaçamadığım aymazlığına
bitecekti
beraberinde bitirdiklerinle
gözlerimde yuvalanan
bir enkazın altında kalanlardır
götürdüklerinle...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş