Hüznün Mevsimindeyim Sensiz

bir çiğ tanesi ne kadar yaşayabilir sabahın ilk ışıklarında ki o an kadar bana gelmelerin bir yürek ne kadar sever ne kadar duyarsın beni denizin sesi martı çığlıklarına karışırken görür müsün akseden hayalimi kız kulesinin suya vuran yakamozlarında işte mevsim gene senden yana hüzünlerin mevsimi ayrılıkların sarı sarı yapraklar var eteklerimde dökülmesinden korktuğum sanki rüzgar bir esse sen uçacaksın eteklerimden sessizlikler diyarına bense yalnızlığımı kucaklarken tekrar tekrar duyacak mısın sesimi bir bebeğin ağlamasında göç kafilesini kaçırmış bir turnanın hüznünde görecek misin isyankar kirpiklerimi yansıyacak mı hayalim hazan yeşili gözlerine güneşi bekleyen çocuklar zambakların yapraklarında bir damla şimdi yalansız yalınlar çırılçıplak üşüyor son bir hamle yapmış yuvadaki kuş dermansız kanadıyla yavrularını daha da içine sokarak bulutlar günaha amade dokunsam ağlayacak dudaklarımsa hep o iki kelimeyi heceliyor sesim düşüyor kayboluyor bilinmezliklerin pençesinde kırık bir kalp can çekişirken son bir çabayla tutuyorum gözlerinin gülümseyişinden kokun uzaklardan rüzgarın getirdiği bir bahar şimdi dokunuşların kayboluyor kara deliklerde martı çığlıkları dalgaların senfonisinde parmak uçlarıma dokunuyor ellerin tutamıyorum kayıyorsun yıldız yıldız gecelerime üşüyorum çok üşüyorum...