Islak Gözlerin Hikayesi

gözyaşlarımın tuzundasın tadını ezberlediğim sana bakmak hüzünlendirir bulutlarımı korkak gözyaşlarım süzülür yanaklarımdan sessizce sen duymadan saksıdaki çiçeğim küseli aylar oldu ne açar ne solar beyhude bekler neşeli sözlerimi gülümsemeyi unutmuş dudaklarımdan yalnız mevsimler gelip kapımda durmuş süpürdüğüm yaprakları isterler bomboş avuçlarıma duvarlar amin der tablodaki kız ağlar çocukluğum düşer aklıma ve bir ağaç belirir üzerinde isminin baş harfi rüzgar kokunu getirir gözlerimi her kapadığımda tenim alev alev yanar seni her düşlediğimde ah gözlerim bilirler her kapandığında koynuma aldığımı seni bu yüzden olmalı hiç görmek istemez sensiz doğan güneşi ya ellerim çaresiz kalmış ellerim? içlerinde çizgilerin saklı beklerler ellerini. boş odadaki vazoda umutla bekler papatyalar yağmurlara hasret topraklarını kıcasık ömrü varken yapraklara ihanet etmez kelebekler karanlık gecelerde asar kendini yıldızlar gölgen yükselir ay tutulur aklıma her düştüğünde bilirim bir yerlerde ellerimsiz yaşadığını aynı yağmurlarda yürüyemeyeceğimizi bilirim her kalabalıkta gözlerim yorulur seni aramaktan oysa gözlerimde bilir ki ben senli zamanlarıda senide kaybettim