Bir Ankara Masalı

BİR ANKARA MASALI varsın ve yoksun böyle başladı masal ve hiç bitmedi hangi ayrılıktı, bittiği yerde başlayan yeni baştan metal ve akik, demir ve tüy fırtına ve esmeyi unutan rüzgâr bütün kaçışlar bir kavuşmaydı melekler şehrinde yılanı ağzında elmayla dolaştıran Eylül çarşısı eylül kokardı elinde kırık gözlüğün, bir fotoğraf, Ahmet abi anılar, hiç okunmamış kitaplar gibi mahzun ne çok beklemiştim ve gelmemiştin kan kusuyordu hastane koridorları ve bahar nasıl da yalnızdı o 87 baharı hangi ayrılıktı, hiç bilmiyorum hangi kavuşmaydı telefondaki sesin 93 yazı yani 30 Haziran Yani Temmuz başını uzatmadan cehennem otelinden meğer veda, meğer aşk, meğer sesin son defa uçurum içimizdedir derdin hep isimsiz bir keder bir beyaz gemi alıp götürür ve getirirdi seni bir uçurum imgesiydin belki sen bir dağın doruğunda ovaları bekleyen bir “yasemin öpüş” kadar gerçektin oysa gerçektin “eylül” kadar, gerçekti temmuz, o orak ayı geri dönüşler çağı, unutulmayan şarkı ah, biliyor musun, Orhan abi de öldü, öyle sessizce bir başına, ölüverdi, şimdi dağılan toz yarım kalan bir tablo, şaha kalkıp sonsuza dek öylece kalan atlar ülkesi de öldü biliyor musun susuyorsun yayından fırlıyor ok şaşkın bir yalnızlığı delerek giriyor etimin tuğlalarına bir gül oluyor önce, sonra eski bir veda bilmiyorsun o masal devam ediyor hâlâ AYTEN MUTLU