Dörtlükler/

I sarılırsan hayata bir çocuk sevincinde bin bir rengiyle bahar çiçek açar bahçende zaman ak telleriyle okşasa da başını kolay ölür mü insan umut varsa içinde II dupduru bir yürekle sevebilmek ne güzel bir gönüle bin gönül verebilmek ne güzel bunca yarım kalmışlık içinde bir an oldu yoğrulup bütünleştik diyebilmek ne güzel III karışırken saçların saçlarıma o akşam hüzünlü bir ırmakta yıkanıyordu zaman yalnızlık sarılırken tükenmiş sevgilere kimsesizliğimizdi paylaştıkça çoğalan IV ne bir hoşçakal dedin ne de yüzüme baktın oysa biliyordum sen dünden daha sıcaktın tanıktır yüreğimiz yaşadık bu sevdayı ve bilmedi hiç kimse bende neler bıraktın V ne kaygılar ne ölüm ne zulmü karanlığın çaresiz komaz beni senin yokluğun kadar insanım tükenirim içinde yalnızlığın gel çiçeklensin evren erisin uzaklıklar VI açar mıydı çiçekler güzelliğe varmasa çürür giderdi tohum toprağa sarılmasa açlık ölüme gebe analar çocuklara sabah olmazdı insan yarına inanmasa VII geçmiş yaratıyorken bağrında geleceği günışığı siliyor yeryüzünden geceyi nasıl doğarsa yaşam ölümün kendisinden yalan da emziriyor memesinde gerçeği VIII boyun eğmekten farksız bu kavgada yan çizmek hep zamana sığınmak hep yarını beklemek oysa malûmdur zaman bir devim içre vardır koyulsa da karanlık yola çıkıla gerek IX gece biter miydi gün ateşler yakmasaydı nesil sürer miydi can bedene akmasaydı var etmektir en kutsal gerçeği var olmanın devran döner miydi kul emek katmasaydı