Hep Aşk

hiç zamandan önceydi sonraydı hep zamandan güneşin altın suyu dökülmemişti daha avuçlarımdan ışıltılı kanatlar, morsiyah bir bozgun haritası çizdim göğsüme düş, acı, sevinç ve aşk hepsi insan özeti, diyordu dünya kışın yüreğinde büyüyen ağaç an'ın sükütunu bürünen kıraç gibi sakin ve deli bekledim seni bir eylül kırımından geriye kalan zamanın derisini sıyırarak tenimden geçmişten ödünç acılarla birlikte uzun bekledim seni ve bir köprü karşıya geçti birden ve nehir bir aynadan, bir sesinden uçuştu polenleri söğüt ağaçlarının sürüklendi kıyısız bir denize köpüklerin altında eriyen demir gülle soluk soluğaydı yaz sesin sıcak ve yaşayan ellerin koyu yeşil bir nehir akışında bir merdiven tırmandı, çakışı bir şimşeğin mumların dansı başladı sonra cam tohumları gömdüm oyuncu dalgalara sudarı ve köklere örtülen yazdan kaosun kalbindeki akkor beyazdan yanarak düştü bir meteor göğün göğsüne göğün göğsünde hep temmuz ve kül konacak yer bulamayan yaralı kuşlar sonsuz bir semahın labirentine gömülü düşler tek kanatlı bir hayat senden geriye