Güz Kuşları Uçmadan

şimdi gidip yağmurları bulayım ıslanayım güz kuşları uçmadan ben bu şehirlerde duramam artık usandım yabancı yaşamalardan herkes kendine gitti, çürüdü hüzün bile aşk belki de hiç yoktu, bir düştü anımsanan yarım kaldı şiirlerim evrak masalarında yoruldu sesim dönüp kendini aramaktan kimseye bir şey olmaz, bırakın beni saatler yine çalar kırılır uykuların elması yine kusar minibüsler şarkılarını sekiz vapuru bensiz de ayrılır sabahlardan yapmayın, çocukları salmayın eteğime bezginim çalan zillerden, telefonlardan ben bu masaları koyar giderim işte "iyi günler"iniz bile hüzünlenmez ardımdan gitmeliyim o yağmurlar dinmeden çekip gitmeden rüzgâr o düş sağanaklarından bırakın yüreğimi aşklar böyle yaşanmaz yaşanmaz keder bile sırılsıklam olmadan