İstanbul'un Gözleri

olur ya, gün gelir kırılırsın, yalnızlık evin olur ya da kaybolursun anılar ormanında sesime tutun, siste seni arayan gözlerine, o gencecik İstanbul’ un unutmadım, unutmuş olamazsın kalbimizde yürüyen o ışık ormanını kapat gözlerini ve gel, o sıcak sihir aksın yine parmaklarından bir dua gibi yaşanmış bir aşkın tuzlu tenine Maçka parkındaki çınar ağacı ilk öpüşün ebruli tozlarıyla on sekiz yaşında bir İstanbul’ u bıraksın akşamları bir rûya gibi yağmurun ıslak dudaklarına unutuluş müziğinin notalarına zamanın ağzında lirik bir şiir gibi girsin gece gelen Haydarpaşa treni saatini öyle kur ki geri dönüşün hiç durmasın Dolmabahçe’ de zaman cam pabucumun teki kalsın merhaba gibi Beşiktaş iskelesinin merdiveninde çıtır çıtır susamlı bir Ortaköy sabahı biraz daha beklesin meçhule giden geminin güvertesinde kapanmadan su yolları kalbimde her gece yıldız giyinen bir ışık şehir ömrü ikiye bölen firuze nehir gibi yıksın yokluk ülkesinin duvarlarını zamanı yırtan spiral yörüngede her zaman açık duran o gizli kapı o yalnızlık kapısı, o tuzlu aşk biraz İstanbul getirsin yokluğun masasına buzlu bir kadeh rakı, bir dilim peynir bir avuç buğulu erik tadında biraz Mısır çarşısı, ipek çarşaflı bir gül gibi koksun yatağım ölüm olmadan adım son uykum aşk desenli olsun biraz nihavent baksın biraz İstanbul hiçliğin gözlerinde yokşehir açmadan kapısını o karanlık ülkenin iki dünya arasında bir köprü kuran İstanbul’ un gözleri gibi son kez maviye boya içimdeki renkleri çıldırtan varlığına inat sonsuz yokluğun yokluk olmadan adım gel kırılmış olmasan da yalnız değilsen de gel n’ olursun gel