شمارهٔ ۱۱۴

از اسیران خود آن شه بی خبر بگذشت حیف بی خبر از دادخواهان دادگر بگذشت حیف غافل آمد یار و غافل از نظر بگذشت حیف بی خبر آمد خوش اما بی خبر بگذشت حیف شب بر آن در خفتم و غیرم به خلوت ره نداد بر من امشب هم چو شب های دگر بگذشت حیف از دعاهای سحر گفتم علاج غم کنم سر به زانوی غمم ماند و سحر بگذشت حیف از زبانم یک سخن نشنیده قاصد رفت آه نامه بر کف ماند و مرغ نامه بر بگذشت حیف طلعت مه دوش از آن مه طلعتم می داد یاد صبح گشت و ماهم از بالای سر بگذشت حیف بر سر راهش نشستم تا به حسرت بینمش آمد و تند از من حسرت نگر بگذشت حیف از درت صدره گذشتم از درون یک کس نگفت کآذر بیچاره از بیرون در بگذشت حیف