فصل ۷۸

إن اکیسکم اکثرکم للموت ذکرا گفتم ای مؤمن ذکر موت و صبر کن یک پاره راه مانده است تا در حد ولایتی روی که در آنجا شهری ست مقر اگر چه پایت آبله کرده است و کوفته ی راه شده اما ای مؤمن دل تنگ مکن که همین ساعت راه قطع شود و از این رنج هات هیچ نماند مگر آن ولایت رؤیت الله است و آن سفر و راه دور غافل بودن است از الله و تو از ولایت های دور آمده و این اجزای کالبد تو که اکنون جمادی ست تا کدام بر و بحر کوفته است تا اینجا رسیده است و تو فراموشکاری همه را فراموش کرده آنچه حالی ست می بینی و سفرهای دگر را فراموش کرده چنانکه در این کوچگه این عقبات درآمده سفرها بسیار کرده و همه را فراموش کرده هرچه خوشی حالی ست از تو نیک دور است از آنکه تو را خیر باد می کند و می رود از تو چنانکه هرگز تو او را درنیابی و آن جهان به تو نزدیک است که با تو قرار می گیرد و قرارگاه تو آن است تو بازگونه این را حالی نزدیک می دانی و آن را دور می دانی جهان مزرعه ایست و خلقان جنس جنس را و جفت جفت را الله یوغ بر نهاده است و درهر قطعه نوع دگر می کارد اگر گاو یک می باشد نیک رنجش رسد در شیار کردن این همه تعلق های خلقان گوناگون و همه پیشه های مختلف در جهان کارکنان الله اند بنگر که الله به سرخاریدن شان نمی گذارد اگر انکاری کنند فعل الله را فعل خلقان محسوس است اکنون این همه پایان سفرهاست که به ولایت مقر می روی پیش از آنکه بدان شهر بروی چون پای در حد آن ولایت نهی بوی آن هوا به مشامت برسد و آنگاه مزه ی آب های آن نوع دیگر و سبزه های آن را طراوت دیگر و میوه های آن را لطیفی دیگر و بینی که مردمان آن شهر پیش تو باز می آیند زبان ایشان و لغت ایشان نوع دیگر و اسپان برنشسته و از آن باغ ها که بیرون آن شهر باشد گل ها ببینی دست ها باز کرده و پیش تو می آیند که فروح و ریحان و جنة نعیم و میدان ها ببینی گسترده هرکه باادب تر رفته و حرمت دارنده تر بوده در آن میدان درآرند تا گوی بازد و از برای کوفتگی راه که دیده باشی بشارت دهند که ألا تخافوا و لا تحزنوا هوایی که مدد از شفقت یافته باشد و آبی که مدد از رحمت یافته باشد چه عجب هوایی باشد یا رب تا چه هوا دارد آن عالمی که وجود همه چیزها از آنجا می روید و الله اعلم