فصل ۸

سبحانک می گفتم در رؤیت الله و در آثار عجایب ها و پاکی های الله نظر می کردم گفتم چون الله را با همه پاکی ها و عجایب ها در آن سبحانک گفتن بدیدم گفتم و بحمدک یعنی خواهم تا اوصاف ستوده الله را و جمال ها و انعامات الله را ببینم و می خواهم که در همه نغزی ها و نیکویی ها نظر کنم تا الله را به صفت نغزی و نیکوکاری ببینم و این جمال الله را و نیکوکاری الله را می دیدم که بی نهایت است ولیکن به اندازه اثر می بینم و هرچند اثر زیاده می شود بهتر می بینم و همچنین الله به همه صفاتش می بینم نشسته و در محل های آثار هر صفتی که از این معانی است بازنگرم در آن آثار الله را بینم اما چگونگی اش را نتوانم گفتن در نماز که الله اکبر می گویم یعنی معین است که الله اوست و بس و به هرچه نظر کنم او را بینم و بس آخر قل هو الله أحد اشارت است به او که ای طالب الله حاضر است اما تو غایبی تو از آن غیبت به حضرتش بازآی که او احد است کسی نیست جز او عالم و قادر و هوشمند نیست الا او و اکنون الله گویم یعنی ای خداوند من و ای سازنده هر جزو من چنانکه هر جزو من از فاعلی الله آگه می شوند و آسیب می زنند به فعل الله باز تعظیم الله یادم آمد یعنی این سازنده همه چیزها واجب التعظیم است باز دیدم که هم سازندگی و هم صفت تعظیم او بر اجزای من زد و هر جزو من چون عروسی می شدند که تعظیم کنند مر شاه خود را در خلوت گفتم ای الله عشقی که ممزوج با تعظیم تو باشد چه خوش حالتی است خوشی است و الله اعلم