فصل ۸۶

أیعدکم أنکم إذا متم و کنتم ترابا و عظاما أنکم مخرجون هیهات هیهات لما توعدون خلق دو صنف اند یکی می گوید که ترتیب مصالح خود را همه من می کنم چو من رفتم که باشد که کار مرا سرانجامی دهد و مرا مزه بخشد گرم و تیز در خود درآمده باشد و نخواهد تا هیچ مزه از وی فوت شود و آن صنف دیگر مأیوس مانده باشد که مرا بار دیگر که مزه دهد آن یکی همه کار را به خود حواله می کند و این دیگر خود مدبری نگوید که هست آری چون جویبار رگ هاش را ترتیب می کردند ای عجب او آنچنان بر سر آن بود تا آب را روان کند سگان طباع را که تعلیم صید کردن مزه می دادند او در آن تعلیم هیچ شریک بود شکار کردن قضا و قدر شاهین و باز حواس را تعلیم شکار کردن مدرکات می کردند تو آنجا مشار الیه بودی مایده ی جهان را که آراستگی می دادند مر قدوم تو را تو آنجا بر سر بودی درر فواکه را و حریر خضر را که از بر و بناگوش خاک بیرون می کنند تو آنجا هیچ حامی و حافظی بودی آنجا که زال خاک که ز سرمای ایام عجوزه عجوز گشته است ما آن را جوان و تروتازه نوعروس می گردانیم و به پیرایه ها مزین و موشح می گردانیم در آن عطایا بگو که تو کجایی اکنون فایده ی نیکو از دانش است و تباهی از نادانی است و همچنین دان صحت تن را و سقم تن را و صحت دل را و سقم دل را باز بی ادبی اثر نادانی است و باادب بودن اثر دانش است اگر تو پیش کسی بی ادبی کنی و گویی معذور دار که ندانستم اگر قبول کنند تو را نزنند و لیکن بر نادانی تو خلعت ندهند و وقتی بود که معذورت ندارند و از بهشت دل حریر میل و رغبت را به خدمتکار باادب دهند و محرومی بی ادب را دهند و الله اعلم بالصواب و الیه المرجع و المآب تم الکتاب المعارف الجلد الاول فی اواسط ربیع الآخر سنة اربع و تسعین و تسعمایة الهجریة النبویة کتبه الفقیر الحقیر المذنب المحتاج الی رحمة الله تعالی درویش مصطفی بن محمد بن احمد القنوی عفا عنهم العافی رحم الله من نظر فیه و دعا لکاتبه و لجمیع المسلمین و المسلمات آمین