بخش ۱۲ - فی الریا و التلبیس بالذین هم أعظم جنود ابلیس

نان و حلوا چیست ای شوریده سر متقی خود را نمودن بهر زر دعوی زهد از برای عز و جاه لاف تقوی از پی تعظیم شاه تو نپنداری کزین لاف و دروغ هرگز افتد نان تلبیست به دوغ خرده بینانند در عالم بسی واقفند از کار و بار هر کسی زیرکانند از یسار و از یمین از پی رد و قبول اندر کمین با همه خودبینی و کبر و منی لاف تقوی و عدالت می زنی سر به سر کار تو در لیل و نهار سعی در تحصیل جاه و اعتبار دین فروشی از پی مال حرام مکر و حیله بهر تسخیر عوام خوردن مال شهان با زرق و شید گاه خبث عمرو گاهی خبث زید وین عدالت با وجود این صفات هست دایم برقرار و برثبات بر سرش داخل نگردد لا و لیس این عدالت هست کوه بوقبیس می نیابد اختلال از هیچ چیز چون وضوی محکم بی بی تمیز