غزل شمارهٔ ۱۳

اگر کنم گله من از زمانه غدار به خاطرت نرسد از من شکسته غبار به گوش من سخنی گفت دوش باد صبا من از شنیدن آن گشته ام ز خود بیزار که بنده را به کسان کرده ای شها نسبت که از تصور ایشان مرا بود صد عار شها شکایت خود نیست گرچه از آداب ولی به وقت ضرورت روا بود اظهار رواست گر من از این غصه خون بگریم خون سزاست گر من از این غصه زار گریم زار بپرس قدر مرا گرچه خوب می دانی که من گلم گل خارند این جماعت خار من آن یگانه دهرم که وصف فضل مرا نوشته منشی قدرت به هر در و دیوار به هر دیار که آیی حکایتی شنوی به هر کجا که روی ذکر من بود در کار تو قدر من نشناسی مرا به کم مفروش بهاییم من و باشد بهای من بسیار