غزل شمارهٔ ۱۲

آتش به جانم افکند شوق لقای دلدار از دست رفت صبرم ای ناقه پای بردار ای ساربان خدا را پیوسته متصل ساز ایوار را به شبگیر شبگیر را به ایوار در کیش عشقبازان راحت روا نباشد ای دیده اشک می ریز ای سینه باش افگار هر سنگ و خار این راه سنجاب دان و قاقم راه زیارت است این نه راه گشت بازار با زایران محرم شرط است آن که باشد غسل زیارت اما از اشک چشم خونبار ما عاشقان مستیم سر را ز پا ندانیم این نکته ها بگیرید بر مردمان هشیار در راه عشق اگر سر بر جای پا نهادیم بر ما مگیر نکته ما را ز دست مگذار در فال ما نیاید جز عاشقی و مستی در کار ما بهایی کرد استخاره صد بار