Bir Yol Ezgisi

Gemlikten İznik’e doğru uçkun giderken Zeytin ağaçlarından başka ağaç görmedim ben Gökyüzü, Marmara ve zeytin yaprakları Aynı renkle boyamıştır gen toprakları Kum tükenir, su tükenir zeytin tükenmez Bu öyle bir uygarlık ki bayrağı inmez İncirle koşa anılmış adı Rab katında Kibir yok, küsme yok kadim saltanatında Meyvesi de odunu da hep işe yarar Zeytin var sofralıktır, zeytin var yağ çıkar Guguk kuşları, üveyikler ve turnalar Doğal donlarıyla araziye uymuşlar Bu denizde arabamız sanki bir kayık Süreç esrik, sürat deli, kalbimse ayık Aşkın tatili olmaz takvimiyse tek cüz Rabbim her mekânda seninledir gönlümüz Menzil değişir sen bizi zeytinsiz koyma Vatansız, bayraksız, ezansız, dinsiz koyma!