بخش ۸۱ - در صفت پاسبان

پاسبان باید از نژاد اصیل تا کند عیب خلق را تعدیل پاسبان دوستدار خلق بود رهبر و غمگسار خلق بود پاسبان باید آدمی زاده مشفق و نیکخوی و آزاده پاسبان گر نه بی نیاز بود دست او هر طرف دراز بود رشوه خواره نه پاسبان باشد بلکه او شبرو و عوان باشد روز روشن میانه برزن چارقد برکشیدن از سر زن در بر خلق مویش آشفتن لت زدن زشت و ناسزا گفتن پای ببریدن از پی پاپوش یا پی گوشواره کندن گوش نه سزاوار پاسبانانست کاین عمل شیوه عوانانست کارشان نیست در خلا و ملا جز که جفت و جلا و بند و بلا عامه دزدند و ابله و بدروز پاسبان نیز قوز بالاقوز کار اهل صلاح و ستر و عفاف هست مشکل دراین بزرگ مصاف