شکوهٔ عروس از مادر شوهر!

پیرزن صبر نمودی به جفاش باکس آن راز نمی کردی فاش لیک آن دختر غدار پلید کرد با شوی شبی رازپدید گفت مام تو مرا کشت ز غم بس که با من کند از کینه ستم ما نسازیم به یکجای مقر یا مرا دار به بر یا مادر زن چو با مرد جوان آمیزد زال باید ز میان برخیزد من و او جمع نیاییم بهم واندربن خیمه نپاییم بهم می روم من سوی قوم از بر تو بعد ازین آن تو و آن مادرتو پسر این قصه چو از زن بشنید از سر قهرگریبان بدرید از در خیمه برون شد به شتاب رفت و با مادر خود کرد عتاب زال از مهر جگرگوشه خویش سر به اندیشه فکند اندر پیش دل ندادش که بگوید آن راز که مبادا شود آن کار دراز دختر از پیش پسر دور شود پسرش واله و رنجور شود هرچه گفت آن صنم کافرکیش زال کرد آن همه در گردن خویش تا جدایی نبود بین دو یار بیگناهی به گنه کرد اقرار گفت آری رخ بختم سیهست من گنهکارم و او بی گنهست راست می گوید و بی تقصیر است گنه از مادر بی تدبیر است مرد بیچاره چوبشنید سخن رفت و بوسید سر و صورت زن کای صنم بخش به حال تبهش بگذر بهر خدا ازگنهش جای شرمندگی ازآنچه شنید تیزترشد زن بی شرم پلید گفت خواهی که شوم ازتو رضا دورکن مادر خود را ز ینجا من در اینجا ننشینم با او من درین خانه نشینم یا او مرد نادان ز سرکینه و درد بین که با مادر بیچاره چه کرد