شمارهٔ ۱۳۳ - تغزل

سنبل داری به گوشه چمن اندر نرگس کاری به برگ یاسمن اندر در عجبم زافریدگار کزان روی لاله نشاند به شاخ نسترن اندر ای صنم خوبرو به جان تو سوگند کم ز غم آتش زدی به جان وتن اندر گاهی بی خویشتن شوم ز غم تو گاه به پیچم همی به خویشتن اندر سخت به پیچم که هر که بیند گوبد هست مگر کژدمش به پیرهن اندر زار بنالم چنان که هرکس بیند زار بنالد به حال زار من اندر روی تو درتاب تیره زلف تو گویی حور فتاده به دام اهرمن اندر دام فریبی است طره ات که مر او را بافته جادو به صدهزار فن اندر صدشکن اندر دو زلف داری و باشد بندی پنهان به زیر هر شکن اندر صدگره افتد به هردلی که به گیتی است گرش به دلها کنند سرشکن اندر چندکزان زلف بر ستردی امروز مشگ نباشد به خطه ختن اندر زلف سترده مده به باد که در شهر جادویی افتد میان مرد و زن اندر جادویی اندر میان خلق میفکن نیکو اندیشه کن بدین سخن اندر جادوبی وگربزی چو شد همه جایی ملک درافتد به حلقه فتن اندر چون گذردکارها به حیلت و افسون هیچ بندهدکسی به علم تن اندر مردم نیرنگ ساز را به جهان در جای نباشد مگربه مرزغن اندر زلفک تو حیله سازگشت و سیه کار زانش ببرند سر بدین ز من اندر قدتو چون راستی گزید به پیشش سجده برم چون به پیش بت شمن اندر گر نکنی پیشه راستی و درستی راست نیایی به خدمت وطن اندر ور نکنی خدمت وطن به تمامی عاصی گردی بحی ذوالمنن اندر درخمت ار جان دهم خوشست که مردن شیرین آید به کام کوه کن اندر جوشم و خونابه گرم گرم ببارم همچون مرغی به روی بابزن اندر