شمارهٔ ۴

دوست می دارم من این نوروز فرخ فال را تاکنم نو بر جبین خوبرویان سال را خواهی ار با فال میمون بگذرد روز تو خوش برگشا هر صبحدم از دفترگل فال را عاشقا ز آه سحر غافل مشو کاین ابر فیض آبیاری می نمایدگلشن آمال را خواهی ار با کس درآمیزی به رنگ او درآی بین چسان همرنگ گل پروانه دارد بال را عاشق از خوبان وفا و مهر خواهد ورنه هست آب و رنگ حسن صوری پرده تمثال را آن سر زلف سیه چیدی و از دامان خویش دست کوته ساختی مشتی پریشان حال را دولتی کافغان کنند از جور او خرد و بزرگ بر خلایق چون دهد اعلان استقلال را سفله از فرط دنایت ایمن است از حادثات هیچ مؤمن خون نریزد اشتر جلال را از رقیب خرد ای دل در جهان غافل مباش موش ویران می نماید دکه بقال را گرچه آزادی زبون شد لیک جای شکر هست کاین روش بشکست بازار هو و جنجال را بر وطن مگری که در نزدکرام الکاتبین بهر هر قومی کتابی هست مر آجال را شدگذشته هیچ و امروز است هم در حکم هیچ حال و ماضی رفته دان حاضر شو استقبال را