شمارهٔ ۷۵

دل سوی مهر می کشد و مهر سوی دل جایی که مهر نیست مکن جستجوی دل دل گوشت پاره ای که بجنبد به سینه نیست منگر چنین ز چشم حقارت به سوی دل بحث بهشت و دوزخ و آشوب کفر و دین چون بنگرند نیست مگر گفتگوی دل افلاک را به لرزه فکندی بهر نفس گر آمدی ز پرده برون هایهوی دل ما را نوید افسر شاهی مده که ما در کنج انزوا نبریم آبروی دل الا که آرزوی دلی را برآوریم ما را نبود و نیست دگر آرزوی دل دشنام تلخ و روی ترش دلنشین ترست ما را ز خنده ای که نباشد ز روی دل دیدی چگونه جام سراپای خنده شد آن دم که شیشه قهقهه کرد از گلوی دل بر لوح دل رموز محبت نوشته اند ما خوانده ایم و کرده ز بر پشت و روی دل واقف شود ز معنی دل هرکه چون بهار بگذاشت جان و جاه و جوانی به روی دل