شمارهٔ ۱۸۵ - بهار شیروانی

به شهر شروان بد شاعری بهار بنام که شهره بود به مطبوعی و سخن دانی از آن سخنور جز اندکی ندانم شعر هم آنچه دانم دانند عالی و دانی به شعر خویش هم اکنون مفاخرت نکنم که فخر بر هنر خود بود ز نادانی به دیو مردم نادان همی نبندم دل کزین گروه نبینم به جز گران جانی ولی از اینان یک تن شدست خصمی من به رای ابلیسی و به خوی شیطانی همی چه گوید گوید کزان بهار توراست ز شعر دفتری انباشته به پنهانی چه بازگویم با ابلهی چنین که ز جهل نکو نداند شروانی از خراسانی چه رنجه دارم تن در ستیز آن که بود به خوردنش آسایش و تن آسانی دریغ باشد پرداختن به چونین دیو مرا که هست به ملک سخن سلیمانی ایا فسانه به جهل و دریده ک و کفل چنان که سلمان در پاکی و مسلمانی به ک خویش فرو بر سطبر ک بهار سپس بسنج که طوسی است یاکه شروانی