شمارهٔ ۱۵۳ - دار مجازات

همی چه گویی چندین چراست قالاقیل به پیش این در و بر گرد آن بلند نخیل شگفت روزی همچون قیامت از انبوه فراخنایی مانند محشر از تهویل ز بس نظارگیان درتنیده یک به دگر ببسته راه شد آمد به عابران سبیل پیادگان و سواران ستاده صف در صف به گرد برشده نخلی مهیب و زشت و طویل درازنایی هایل به رنگ جبهه مرگ و یا به سان زدوده سنان عزراییل ستاده خشک به مانند زاهدان کسل بمانده سرد به مانند راهبان علیل نبود اشتر و بودش مهار چون اشتر نبود پیل ولی یشک داشت همچون پیل کمیت نی و بلون تن از کمیت مثال زرافه نی و به گردن بر از زرافه مثیل رخی ز خوردن خون چون دهان شیران سرخ تنی ز گرسنگی چون میان شیر هزیل ز جنس منبر و منبر نه لیک چون منبر بر او بخوانند آیات دوزخ از تنزیل عظیم داری خمیده سر که بر سر او نوشته اند که هذا لمن اساء قلیل ز بهر صید گنهکاران فروهشته ستبر بندی ابریشمین و زفت و فتیل چو بانگ زد نهمین زنگ صبح روز سوم به خصم خواندند آیات مرگ با تعجیل سر شرارت کاشان زعیم راهزنان به پای دار در استاد بسته دست و ذلیل به پیش مرگی وی پیشکار ناکس او نخست کرد سر چوب دار را تقبیل سپس نشان سر دار شد تن سردار به شادمانی ارواح بی گناه قتیل غریو و هلهله ز انبوه مرد و زن برخاست تو گفتی آنکه دمیدند صور اسرافیل که زنده باد مجازات و زنده باد مدام وثوق دولت و دین صدر کامکار جلیل